مرا مهمان عفو خویش در ماه خدا کردی            چه اغماضی! به ذکر «ربنّایم» اکتفا کردی

تمام عـمر را درگـیر دنـیای خودم بودم            تماشا کردی امّا در عذابم، پا به پا کردی

حـلالـم کن اگر بار گـناه آورده‌ام امشب            حلالم کن که با خوب و بدم، یک عمر، تا کردی

اگـرچه بـنـدۀ نالایـقـی بـودم از اوّل هـم            ولی حقّ خدایی خودت را خوب ادا کردی

همین بس‌که مرا با این همه آلودگی‌هایم            گـرفـتار عـزای خـامـس آل عـبا کـردی

همین بس که میان حجم لذّت‌های دنیایی            مرا دربه‌در و خانه‌خراب روضه‌ها کردی

نگارا! دلبرا! پروردگارا! مهـربان یارا!            وفا دیدم، جفا دیدی، جفا کردم، وفا کردی